Een team van Nijmeegse studenten is doorgedrongen tot het WK programmeren voor studenten. In mei vertrekken ze naar Thailand. ‘Na vijf uur programmeren ben je mentaal gesloopt.’Foto: Steve Petrucelli (Creative Commons) De Nijmeegse studenten David Venhoek (23), Thijs Miedema (19) en Bas Nieuwenhuizen (22) zijn gekwalificeerd voor de wereldfinale van het ACM International Collegiate Programming Contest: het WK programmeren voor studenten. Hun team veroverde afgelopen weekend de vierde plaats bij de Noordwest-Europese kampioenschappen in Zweden. Een knappe prestatie: ‘Ik zie deze programmeerwedstrijden als absolute topsport’, zegt hoogleraar Informatica Frits Vaandrager, ‘en ik heb enorme bewondering voor de prestaties van Thijs, Bas en David’. Hoe ziet zo’n programmeerwedstrijd er eigenlijk uit? ‘In Zweden zaten we in een computerruimte van de Linköping University, waar een groot scorebord hing‘, legt Venhoek uit. ‘Met je team ben je vervolgens vijf uur bezig met het oplossen van puzzeltjes.’ Die puzzeltjes kunnen bijvoorbeeld sudoku’s zijn. Miedema: ‘Bij een programmeerwedstrijd is het de bedoeling dat je in zo kort mogelijke tijd een programmaatje in elkaar knutselt dat alle mogelijke sudoku’s kan oplossen’. David Venhoek en Thijs Miedema. Foto: Maarten van Gestel Programmeren is voor Venhoek en Miedema eigenlijk een uit de hand gelopen hobby. Beiden begonnen ze in groep 8 van de basisschool al met het ‘klooien’ aan computerprogramma’s. Nu ze op serieus niveau spelen, vinden ze dat programmeren niet onder doet voor andere denksporten. ‘Het verschil met schaken is dat wij niet zelf het spel spelen, maar programma’s ontwerpen die dat voor ons doen.’ Volgens Venhoek vergt dat heel veel concentratie. ‘Na vijf uur non-stop programmeren ben je mentaal compleet gesloopt’, zegt hij. ‘De dagen daarna ben ik helaas tot weinig in staat.’ De jongens hebben gelukkig tijd genoeg om uit te rusten. Ze vertrekken pas in mei naar Thailand, waar het wereldkampioenschap plaats zal vinden. Tot die tijd wordt het ‘oefenen, oefenen en nog eens oefenen’. / Maarten van Gestel